jest okej

 Somedays aren't yours at all.
They come and go
as if they're someone else's days.
They come 

and leave you behind someone else's face
and it's harsher than yours 

and colder than yours.

  Noce potrafią być nieznośne. Sen nie przynosi pożądanego odprężenia. Poranki mijają szybko. Picie kawy jest chyba jedną z najgłupszych rzeczy jaką można robić po dziesięciu godzinach snu, ale mimo to te pięć minut wytchnienia z kubkiem w ręku jest jedyną przyjemną częścią poranków właśnie. Mogłabym od razu przejść do leniwych wieczorów, bo w ciągu dnia jestem jakby nieobecna. Nie będę oryginalna, jeśli napiszę, że wakacje przeciekają mi przez palce? Cóż, nigdy nie grzeszyłam oryginalnością.

  Czasami mam wrażenie, że działam wbrew sobie. Nie, nie, nie - ja działam wbrew sobie, świadomie i codziennie. Wchodzę do jasnego pokoju i zasłaniam żaluzje. Usycham razem z kwiatami na parapecie, które z tęsknotą wyglądają słońca. Ja też tęsknię, gdy widzę szczeliny wypełnione światłem. Nie czuję się na tyle silna by móc pociągnąć za sznurek. To po prostu zbyt zobowiązujące, a ja boję się zobowiązań. Odsłonię okno i co dalej? Będę tępym wzrokiem wpatrywać się w smugi na szybach? Nie potrafię ot tak cieszyć się i czerpać garściami, zawsze coś mi przeszkadza. Chciałabym otworzyć je na oścież i wyskoczyć na zewnątrz nie zważając na zgorszone miny sąsiadów. Chciałabym zrobić wiele rzeczy, ale czasami... Czasami po prostu działam wbrew sobie. Myślę tak, a mówię nie. Nie potrafię tego zmienić. Dla mnie samej to jest niedorzeczne, ale nie potrafię. Umieram powoli. Umieram pomiędzy zmywaniem naczynia po śniadaniu, a smażeniem kotletów na obiad.To nie jest tak, że nie żyję. Co więcej - funkcjonuję. Rozmawiam z ludźmi i oni myślą, że nie mam im nic do powiedzenia, nic konkretnego i ciekawego, ale mnie to nie obchodzi. W tym samym czasie przeprowadzam wnikliwe konwersacje z samą sobą. To co w mojej głowie, to chyba już choroba. Mój umysł to taki świat. Mam tam sklep i własne niebo. Całkiem miło mi tam. Byłoby doskonale gdybym nie była zaopatrzona w ciało, albo gdybym chociaż nie miała oczu, które nieustannie przypominają, że tylko to życie na zewnątrz jest prawdziwe. Wystarczą mi uszy abym mogła słyszeć własne myśli i tych parę dźwięków wydawanych przez instrumenty, ewentualnie szum wiatru, czy inny oplątany w sentymenty odgłos. Mniejsza z tym. To nie ważne, bo czas biegnie tutaj. On biegnie, a ja stoję. Mijają mnie nie tylko samochody, bo gdyby to były tylko samochody nie miałabym takich wyrzutów sumienia. Szczęście innych jest zdecydowanie przygnębiające, o tak. To nie ważne, bo dopóki mam w sobie na tyle dużo siły by utrzymać miotłę spychając kurz pod dywan jest dobrze. Dystymia jest wyrozumiała, potrafimy się do siebie dostosować. Stoi obok bezustannie, robi swoje w między czasie, a ja oddycham jak normalny człowiek i wszystko jest ok. Bo poza wymianą gazową niewiele mnie z ludźmi łączy. Każdy kolejny stagnacyjno-autodestrukcyjny dzień okrada moje serce z człowieczeństwa i bynajmniej nie chodzi tu o budowę anatomiczną. Ja po prostu spoglądając w lustro nie widzę siebie i bynajmniej nie chodzi tu o to, że jestem duchem.