Why oh why can't I?

 Z przerażeniem wpatruję się w dzisiejszą datę. Na samą myśl o tym, że już za parę dni przyjdzie mi wyrwać z kalendarza kartkę opatrzoną nagłówkiem Sierpień ogarnia mnie panika. Tradycyjnie pozwalam zebrać jej swój plon i na konieczność działania odpowiadam bezproduktywnym przemijaniem. Nie zmienia to jednak faktu, że nawet przemijanie potrafi być męczące kiedy człowiek rzuca talerzami w samego siebie. Przez całe wakacje wytłukłam praktycznie całą zastawę znajdującą się na półkach mej osobowości, a że wiele tego nie było to już inna sprawa... Niezdarnie wyciągam z siebie kawałki porcelany licząc na to, że uda mi się ułożyć z nich witraże. Wprawdzie słońce nigdy nie przejdzie przez nie na wskroś tak jak przez szkło, ale mniejsza z tym. Sama zgotowałam sobie taki los, więc nie mogę wymagać zbyt wiele. Mozaiki tez potrafią być ładne, a ja pilnie potrzebuję czegoś co będzie w miarę dobrze wyglądać przed ludźmi, na tyle dobrze by uniknąć zbędnych pytań. Jednym słowem - powrót do życia czas zacząć.

 A wakacje? Wakacje były kwintesencją mojej autodestrukcji.Wiecie, takie apogeum beznadziejności. A może i nie wiecie. Tym lepiej dla was. 

 

Zarówno piosenka jak i film nieprzypadkowe. Porządkuję sobie wspomnienia i doświadczenia ostatnich dwóch miesięcy w rytm tej melodii, tak na przyszłość. Swoją drogą nie jestem jeszcze taką pesymistką, co to to nie. Wierzę, że gdzieś tam ponad tęczą świat jest piękny.