Późno już, chodźmy spać.

Świat wypadł mi z moich rąk,
 Jakoś tak nie jest mi nawet żal.

 Ostatnie minuty września odchodzą leniwym krokiem w rytm trójkowej Offensywy. Zdecydowanie nie powinnam dzisiaj pisać. Zdecydowanie senność nie jest dobrym piórem. Nie zmienia to jednak faktu, że taki właśnie był ten miesiąc - senny. Wprawdzie był też dzień pierwszy miesiąca, a z nim była nadzieja na tak zwane lepiej, cokolwiek to lepiej miałoby znaczyć. Tymczasem dnia ostatniego wciąż stoję z boku. Czasami obserwuję, ale częściej odrealniam się we własnej głowie. I tylko raz na jakiś czas potykając się o chodnik zdaję sobie sprawę, że tam na zewnątrz muszę być odbierana cholernie negatywnie, że moja obojętność wobec życia rujnuje wszelkie relacje z drugim człowiekiem. Za mną pierwszy miesiąc nauki, a przede mną? Przede mną zarówno miesięcy jak i nauki dużo, co nie zmienia faktu, że czasami mam wrażenie, jakby to było za mało by za te 1,5 roku cieszyć się z cyferek na świadectwie maturalnym. A to właśnie owe cyferki powinny być dla mnie na chwilę obecną najważniejsze. Powinny, bo różnie z tym bywa. Z jednej strony wiem, że tego chcę, z drugiej jak zwykle działam wbrew sobie. 

no to może jeszcze na koniec dzisiejszy namber łan